Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα δεν χρειάζεται ούτε σχόλια ούτε υπερβολές. Σε χτυπάει μόνη της στο πρόσωπο.
Ένας άνθρωπος καταρρέει σε πανηγύρι. Κόσμος γύρω του, μουσικές, τραπέζια, χοροί, φωτογραφίες, κινητά στον αέρα. Άνθρωποι προσπαθούν να βοηθήσουν. Το ασθενοφόρο, όμως, δεν βρίσκεται κοντά.
Και κάπως έτσι τελειώνει απότομα η γιορτή.Όχι όμως και τα πανηγύρια μας.Γιατί αυτά συνεχίζονται κανονικά.
Από χωριό σε χωριό, από πλατεία σε πλατεία, από εξέδρα σε εξέδρα. Με δημάρχους, αντιδημάρχους, βουλευτές, πολιτευτές, υποψηφίους, πρώην υποψηφίους και κάθε λογής παράγοντες να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: να εμφανίζονται, να χαμογελούν, να χαιρετούν, να φωτογραφίζονται.
Αν βρίσκονταν ή όχι πολιτικά πρόσωπα στο συγκεκριμένο πανηγύρι, μικρή σημασία έχει.
Το βέβαιο είναι ότι ασθενοφόρο σε κοντινή απόσταση δεν υπήρχε.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.Γιατί η περιοχή της Νιγρίτας δεν βρίσκεται στην άκρη του κόσμου. Δεν μιλάμε για κάποιο αποκλεισμένο ορεινό χωριό στο οποίο χρειάζονται ώρες για να φτάσει βοήθεια.
Μιλάμε για έναν ολόκληρο δήμο, για χιλιάδες κατοίκους, για μια περιοχή που δικαιούται στοιχειώδη υγειονομική κάλυψη.
Κι όμως, για ακόμη μία φορά, το ασθενοφόρο χρειάστηκε να έρθει από τις Σέρρες.
Τα γνωστά.Έλλειψη πληρωμάτων.Έλλειψη διαθέσιμων οχημάτων.Βάρδιες που δεν βγαίνουν.
Ένα ΕΚΑΒ που παλεύει με λιγότερους ανθρώπους από όσους χρειάζεται.
Και μετά όλοι πέφτουμε από τα σύννεφα.
Μα πώς έγινε;
Μα γιατί άργησε;
Μα γιατί δεν υπήρχε ασθενοφόρο;
Επειδή πολύ απλά εδώ και χρόνια έχουμε μάθει να θεωρούμε φυσιολογικό το αφύσικο.
Μάθαμε να συζητάμε περισσότερο για το ποιος τραγουδιστής θα έρθει στο πανηγύρι παρά για το αν υπάρχει ασθενοφόρο στον τόπο μας.
Μάθαμε να χειροκροτούμε τα πυροτεχνήματα αλλά να μη ρωτάμε πόσα πληρώματα του ΕΚΑΒ υπηρετούν στις Σέρρες.
Μάθαμε να ανεχόμαστε.Και κυρίως μάθαμε να μη διεκδικούμε.
Πολιτικοί πρώτης σειράς στα πανηγύρια ,τελευταίας σειράς στις διεκδικήσεις
Στις εκδηλώσεις, πάντως, δεν υπάρχει έλλειψη προσωπικού.Εκεί οι παρουσίες είναι πλήρεις.
Στα εγκαίνια, στις γιορτές, στα πανηγύρια, στα τραπέζια και στις φωτογραφίες, οι τοπικοί μας άρχοντες βρίσκουν τον χρόνο.
Το ερώτημα είναι αν βρίσκουν την ίδια διάθεση όταν πρέπει να χτυπήσουν πόρτες υπουργείων.
Να απαιτήσουν προσλήψεις στο ΕΚΑΒ.Να απαιτήσουν επαρκή αριθμό πληρωμάτων.Να απαιτήσουν πραγματική κάλυψη της περιφέρειας.
Να απαιτήσουν το αυτονόητο: ότι η ζωή ενός κατοίκου της Βισαλτίας, της Ηράκλειας, του Σιδηροκάστρου ή οποιασδήποτε απομακρυσμένης περιοχής δεν μπορεί να αξίζει λιγότερο επειδή μένει μερικές δεκάδες χιλιόμετρα μακριά από το Νοσοκομείο Σερρών.
Εκεί, όμως, τα πράγματα δυσκολεύουν.Γιατί η διεκδίκηση θέλει σύγκρουση.
Και η σύγκρουση μπορεί να χαλάσει τις σχέσεις.Ενώ το πανηγύρι δεν χαλάει σχέσεις.Το πανηγύρι δίνει φωτογραφίες.
Δίνει χειραψίες.Δίνει χαμόγελα.Δίνει και κανένα μικρόφωνο.
Η κοινωνία της πλατείας και η κοινωνία της σιωπής
Αλλά ας μην τα ρίχνουμε όλα στους πολιτικούς.Έχουμε και εμείς το μερίδιό μας.
Σε μια κοινωνία που μπορεί να συγκεντρώσει εκατοντάδες ανθρώπους για έναν χορό, πόσοι μπορούν να συγκεντρωθούν έξω από ένα υπουργείο για να απαιτήσουν στελέχωση του ΕΚΑΒ;
Πόσοι θα διαμαρτυρηθούν;
Πόσοι θα απαιτήσουν;
Πόσοι θα θυμούνται το θέμα μετά από δέκα ημέρες;
Αυτό είναι ίσως το πιο πικρό συμπέρασμα.
Μάθαμε να διασκεδάζουμε.
Δεν μάθαμε να απαιτούμε.
Μάθαμε να χειροκροτούμε.
Δεν μάθαμε να ελέγχουμε.
Μάθαμε να γεμίζουμε τις πλατείες.
Δεν μάθαμε να γεμίζουμε τις αίθουσες των δημοτικών συμβουλίων όταν συζητούνται τα σοβαρά.
Και όσο συμβαίνει αυτό, κάποιοι θα συνεχίζουν να μας προσφέρουν θεάματα.
Γιατί ξέρουν ότι το θέαμα κοστίζει λιγότερο πολιτικά από τη λύση των πραγματικών προβλημάτων.
Και τώρα έρχεται η SEREXPO
Και επειδή ο νομός ξέρει καλά από γιορτές, σε λίγο έρχεται και η SEREXPO.
Το μεγάλο γεγονός.Οι εξέδρες.Τα περίπτερα.Οι φωτογραφίες.Οι επίσημοι.Οι δηλώσεις.Η «εξωστρέφεια».
Αλλά κάποια στιγμή ας μιλήσουμε και για τα βασικά.
Γιατί δεν γίνεται να θέλουμε έναν νομό ευρωπαϊκό στα φώτα και τριτοκοσμικό στις υποδομές.
Δεν γίνεται να έχουμε εξέδρες των δεκάδων χιλιάδων ευρώ και να ψάχνουμε πλήρωμα για ασθενοφόρο.
Δεν γίνεται να περισσεύουν τα λόγια και να λείπουν οι διασώστες.
Δεν γίνεται να οργανώνουμε τη μία γιορτή μετά την άλλη και όταν ένας άνθρωπος πέσει κάτω να κοιτάμε το ρολόι περιμένοντας βοήθεια από δεκάδες χιλιόμετρα μακριά.
Αυτό δεν είναι ανάπτυξη.Είναι βιτρίνα.
Και πίσω από τη βιτρίνα υπάρχει ένας νομός που γερνάει, αδειάζει, υποβαθμίζεται και συνηθίζει στην έλλειψη.
Σέρρες 2.0
Αν υπήρχε πίνακας αποτελεσμάτων, θα μπορούσαμε να γράψουμε:
Πανηγύρια – Υποδομές: 2-0.
Και το παιχνίδι συνεχίζεται.Με τον κόσμο στις εξέδρες.Με τους πολιτικούς στην πρώτη σειρά.
Με τις φωτογραφικές μηχανές έτοιμες.Και με το ασθενοφόρο κάπου στον δρόμο.
Αυτή είναι ίσως η πιο τραγική αντίφαση αυτού του τόπου.Και όσο δεν αλλάζει κάτι, τα πανηγύρια θα συνεχίζονται.
Μόνο που κάποια στιγμή θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε έναν νομό που απλώς γιορτάζει ή έναν νομό που μπορεί και να προστατεύσει τη ζωή των ανθρώπων του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου