Ο άγνωστος "πόλεμος" στην πρώτη γραμμή και η εξομολόγηση αστυνομικού Άμεσης Δράσης, ο οποίος "ντύθηκε" διασώστης και Πυροσβέστης μέσα σε λίγες εβδομάδες
Στην καρδιά της Αθήνας τα σήµατα πέφτουν «βροχή» στον ασύρµατο. Υπάρχουν στιγµές που ο ρόλος του αστυνοµικού ξεπερνά τα στενά όρια της τυπικής αποστολής του. Στιγµές που το περιπολικό µετατρέπεται σε ασθενοφόρο, σε πυροσβεστικό και ο χαρακτηριστικός µπλε φάρος δίνει και αποτελεί ασπίδα ζωής. Το πρόσφατο περιστατικό της µεταφοράς του 2χρονου κοριτσιού από το σιντριβάνι της Πλατείας Κύπρου στην Καλλιθέα στο νοσοκοµείο Παίδων «Παναγιώτη και Αγλαΐας Κυριακού» µέσα σε µόλις 7 λεπτά δίνει το έναυσµα στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» να συνοµιλήσουν µε έναν αστυνοµικό της Α.∆., έναν ένστολο, ο οποίος µέσα σε διάστηµα µερικών εβδοµάδων βρέθηκε σε αντίστοιχη θέση: Μία µεταφορά ενός νηπίου από τη Λεωφόρο Αθηνών στο Παίδων και µια επέµβαση σε φλεγόµενο κτίριο µε Airbnb στο κέντρο της Αθήνας.
«Γενικά, να ξέρεις, είναι στα σήµατά µας αυτές οι συνοδείες. ∆ηλαδή, είναι κάτι που συµβαίνει συχνά. ∆ηλαδή, µέσα στον µήνα σίγουρα θα συµβεί αρκετές φορές», ξεκινά δίνοντας το στίγµα της πολλές φορές αθέατης πλευράς του καθήκοντος.
Πρόσφατα, σε ώρα µεγάλης αιχµής, ένα σήµα από το Κέντρο ενηµέρωνε για ανήλικο παιδί που έχρηζε άµεσης µεταφοράς σε εφηµερεύον νοσοκοµείο. Το ασθενοφόρο θα αργούσε. Οι γονείς κινούνταν µέσα στο µποτιλιαρισµένο Λεκανοπέδιο. Λεωφόρος Αθηνών, προορισµός, νοσοκοµείο Παίδων: «Μας καλούνε στον ασύρµατο, τάδε πινακίδα µε αριθµητικό τάδε, θα τον βρείτε κάπου εν µέση οδώ για να τον παραλάβετε και να συνεχίσετε τη συνοδεία». Κάπως έτσι οι παλµοί αρχίζουν και ανεβαίνουν. Ζωές παίζονται κορώνα-γράµµατα. «Αν κρίνουµε πως πρόκειται για κρίσιµη περίπτωση ή πως το ασθενοφόρο θα αργήσει δραµατικά, µεταφέρουµε το περιστατικό µε το περιπολικό, µε δική µας ευθύνη. Αν συµβεί κάτι, είµαστε υπόλογοι. Αν µπορεί κάποιος να οδηγήσει, συνοδεύουµε. Φάρος, ηχητικά και ξεκινάµε. Κόβουµε διαδροµές και δρόµους. Πάντα µε γνώµονα την ασφάλεια και των πολιτών», σηµειώνει. Η διαδροµή ξεκίνησε από τη συµβολή των Κηφισού και Λεωφόρου Αθηνών. Το GPS ανέγραφε 40 λεπτά ως το κοντινότερο νοσοκοµείο Παίδων.
«Ήταν ένα ανήλικο παιδάκι το οποίο έχρηζε βοήθειας, είχε χτυπήσει. ∆εν µας λένε τι είχε συµβεί. Ήταν 9 το πρωί. Ώρα αιχµής». Με φάρους και ηχητικά, µε συντονισµό µέσω ασυρµάτου και τη συνδροµή τροχονόµων, που άνοιγαν δρόµους σε κοµβικά σηµεία, η διαδροµή που υπό κανονικές συνθήκες θα απαιτούσε 40 και πλέον λεπτά ολοκληρώθηκε σε µόλις 11. Έντεκα λεπτά που, σε τέτοιες περιπτώσεις, µπορεί να καθορίσουν την έκβαση µιας ζωής.
∆εν είναι µεµονωµένο περιστατικό. Οι συνοδείες πολιτών προς νοσοκοµεία -για ανήλικα, για έκτακτα περιστατικά, για ανθρώπους που δεν µπορούν να περιµένουν- αποτελούν κοµµάτι της άτυπης καθηµερινότητας των περιπολικών. Αλλοτε τα οχήµατα ακολουθούν πίσω από το περιπολικό. Αλλοτε, αν η κατάσταση κριθεί κρίσιµη, ο ασθενής µεταφέρεται µέσα στο ίδιο το υπηρεσιακό όχηµα, µε ευθύνη των αστυνοµικών. Κάθε τέτοια διαδροµή κρύβει ένταση. Η αδρεναλίνη ανεβαίνει. Το ρίσκο είναι υπαρκτό. Ενα λάθος, µια σύγκρουση µπορεί να µετατρέψει τον αστυνοµικό-διασώστη σε κατηγορούµενο. Κι όµως, την ώρα του σήµατος, κανείς δεν σκέφτεται τον πειθαρχικό φάκελο. Σκέφτεται τον άνθρωπο που περιµένει. Την οικογένεια που αγωνιά.
"Και στις πυρκαγιές, σε ένα µεγάλο ποσοστό η Αστυνοµία φτάνει πρώτη"
Η Αθήνα δεν βοηθά στη γρήγορη µετακίνηση. Πρόκειται για µια πόλη παλιά, άναρχη, µε δρόµους-παγίδες. Αν φαντάζεται κανείς πως οι έκτακτες συνοδείες είναι ο µοναδικός κίνδυνος που µπορεί να αντιµετωπίσουν οι αστυνοµικές δυνάµεις της πρώτης γραµµής, βλέπει σαφώς κοντόφθαλµα. «Και στις πυρκαγιές, σε ένα µεγάλο ποσοστό η Αστυνοµία φτάνει πρώτη. Αρκετές φορές έχει συµβεί να µπαίνουµε εµείς πρώτοι µέσα στις φωτιές, να προσπαθούµε να βγάλουµε, να απεγκλωβίσουµε άτοµα, όσο µπορούµε. Γιατί δεν φέρουµε και τις κατάλληλες στολές και τις κατάλληλες µάσκες», σηµειώνει.
Οδός Μάρνη. Πυρκαγιά έχει ξεσπάσει σε κτίριο το οποίο είναι γεµάτο τουρίστες σε διαµερίσµατα Airbnb. Αµεση ∆ράση πρώτοι. Οι ένοικοι των υψηλών πατωµάτων είναι ήδη στην ταράτσα. Των χαµηλών στην έξοδο. Ο τρίτος στο πενταώροφο κτίριο έχει παραδοθεί στις φλόγες. Ένας άνδρας κρέµεται από το µπαλκόνι.
«Φτάσαµε στο σηµείο δύο περιπολικά. Είδαµε έναν άνθρωπο να κρέµεται από τον τρίτο όροφο. Τρέξαµε κατευθείαν. Χτυπήσαµε την πόρτα του δευτέρου. Σπάσαµε τη µία πόρτα, γιατί δεν άνοιγε. Μπήκαµε στο µπαλκόνι του δευτέρου και καταφέραµε να τον πιάσουµε τον άνθρωπο απ’ τα πόδια για να τον κατεβάσουµε. Κρεµόταν σίγουρα 5 λεπτά. Τον εξασφαλίσαµε και ανεβήκαµε στον τρίτο όροφο, γιατί µας ενηµέρωσε ένας ότι το παιδάκι του και ένα ζευγάρι ηλικιωµένων βρίσκονταν εκεί. Βρήκαµε δύο πυροσβεστήρες στον διάδροµο, αρχίσαµε να ψεκάζουµε. Ανοίξαµε τη µία πόρτα και βγάλαµε άλλους δύο ηλικιωµένους, µέχρι που πνίγηκα, “κόπηκα” από ανάσες. Πήγα να λιποθυµήσω. Και εκείνη τη στιγµή ήρθαν οι πυροσβέστες, µε κατέβασαν και εµένα κάτω. Μου έδωσαν νερό και οξυγόνο. Ηρθε το κλιµακοφόρο και βοήθησε τους υπολοίπους…».
Οι αστυνοµικοί των περιπολικών είναι συχνά οι πρώτοι που φτάνουν σε σκηνές όπου ο χρόνος έχει ήδη σταµατήσει: σε διαµερίσµατα όπου εντοπίζονται νεκροί, σε αυτοκτονίες, σε εγκαταλελειµµένα κτίρια που τυλίγονται στις φλόγες. Είναι αυτοί που θα µπουν πρώτοι, που θα εξασφαλίσουν τον χώρο, που θα αντικρίσουν εικόνες σκληρές, προτού φτάσουν οι υπόλοιπες υπηρεσίες. Μέσα σε όλα αυτά, λειτουργούν µε περιορισµένα µέσα. Περιπολικά που δουλεύουν σχεδόν αδιάκοπα, ελλείψεις σε οχήµατα, βάρδιες που εναλλάσσονται στο ίδιο αυτοκίνητο επί 24ώρου βάσεως. Και όµως, όταν πέσει το σήµα για «βοήθεια», η απάντηση είναι µία: φάρος, ηχητικά και άµεση αναχώρηση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου