Καταγγελία της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείου Ηπείρου για μεταφορά εμφραγματία και άλλου καρδιολογικού ασθενούς στο ίδιο νοσοκομειακό όχημα συνοδεία ειδικευόμενης παιδιάτρου
Η διακομιδή ενός βαρέως πάσχοντος ασθενούς από ένα νοσοκομείο σε άλλο δεν είναι μια διαδρομή με ασθενοφόρο. Είναι χρόνος νοσηλείας εν κινήσει. Και όταν πρόκειται για διασωληνωμένο, ασταθή καρδιολογικό ή άλλο βαρύ περιστατικό, ό,τι μπορεί να συμβεί μέσα σε μια Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) ή ένα Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) μπορεί να συμβεί και μέσα στο ασθενοφόρο – μόνο που εκεί οι δυνατότητες αντιμετώπισης είναι περιορισμένες.
Μια ειδικευόμενη γιατρός Παιδιατρικής στην Αρτα κλήθηκε να μπει σε ασθενοφόρο και να συνοδεύσει όχι έναν αλλά δύο καρδιολογικούς ασθενείς ταυτόχρονα, εκ των οποίων ο ένας εμφραγματίας, σύμφωνα με την καταγγελία της Ενωσης Ιατρών Νοσοκομείων Ηπείρου (ΕΙΝΗ). Το περιστατικό έφερε ξανά στην επιφάνεια ένα κρίσιμο ζήτημα για το ΕΣΥ.
Η υπόθεση προκάλεσε την παρέμβαση της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ), η οποία απευθύνθηκε στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας καταγγέλλοντας επικίνδυνες συνθήκες στις διακομιδές βαρέως πασχόντων.
Το περιστατικό της Αρτας επαναφέρει ένα ευρύτερο ζήτημα: με ποιες προϋποθέσεις, με ποιο προσωπικό και με ποια ευθύνη διακομίζονται οι βαρέως πάσχοντες;
Αιφνίδια επιδείνωση
Για τους νοσοκομειακούς γιατρούς η διακομιδή βαρέως πάσχοντος δεν είναι μια απλή μεταφορά. Είναι «εξειδικευμένη ιατρική πράξη», τονίζει η ΟΕΝΓΕ, που απαιτεί κατάλληλα εκπαιδευμένο και επαρκές ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, τον αναγκαίο εξοπλισμό και ασθενοφόρο κατάλληλο για τη βαρύτητα του περιστατικού.
Ενας βαρέως πάσχων μπορεί στη διάρκεια της διαδρομής να επιδεινωθεί αιφνίδια. Δεν αρκεί, επομένως, η παρουσία ενός γιατρού στο ασθενοφόρο. Κρίσιμο είναι αν διαθέτει την εκπαίδευση και την εμπειρία που απαιτεί το συγκεκριμένο περιστατικό και αν η διακομιδή διαθέτει το αναγκαίο προσωπικό και τον κατάλληλο εξοπλισμό.
Η υποστελέχωση
Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο στα υποστελεχωμένα περιφερειακά νοσοκομεία. Οταν δεν υπάρχει διαθέσιμο εξειδικευμένο προσωπικό για μια διακομιδή, η ανάγκη δεν εξαφανίζεται: ο ασθενής εξακολουθεί να πρέπει να φτάσει στο νοσοκομείο που μπορεί να του προσφέρει την περίθαλψη που χρειάζεται. Και τότε η πίεση μεταφέρεται στον γιατρό που βρίσκεται διαθέσιμος.
Στην Αρτα οι γιατροί συνδέουν ευθέως αυτή την πρακτική με την υποστελέχωση. Η ΕΙΝΗ αναφέρει ενδεικτικά ότι στην τελευταία προκήρυξη οι 6 από τις 10 θέσεις γιατρών ΕΣΥ απέβησαν άγονες. Θέτει παράλληλα ακόμα ένα ερώτημα: Σε τι ακριβώς εκπαιδεύεται ένας ειδικευόμενος Παιδιατρικής όταν καλείται να συνοδεύσει βαρέως πάσχοντες ενήλικες, ενώ η απουσία του αποδυναμώνει την κλινική στην οποία ειδικεύεται;
Και η ευθύνη;
Η ΟΕΝΓΕ θέτει και το ζήτημα της ευθύνης του γιατρού που καλείται να πραγματοποιήσει μια διακομιδή χωρίς να διαθέτει την απαιτούμενη εκπαίδευση. Αναφέρει ότι κανένας γιατρός δεν υποχρεούται να διακομίσει ασθενή υπό αυτές τις συνθήκες χωρίς γραπτή, υπογεγραμμένη εντολή του διευθυντή Ιατρικής Υπηρεσίας ή του διοικητή, με αριθμό πρωτοκόλλου, και δηλώνει ότι θα παρέχει νομική αρωγή στους γιατρούς που «εντέλλονται».
Στο επίκεντρο βρίσκεται και το άρθρο 93 του Ν. 4850/2021, το οποίο, σύμφωνα με την ΟΕΝΓΕ, επιτρέπει διανοσοκομειακές διακομιδές διασωληνωμένων και βαρέως πασχόντων από γιατρούς οποιασδήποτε ειδικότητας ή ειδικευόμενους μετά την ολοκλήρωση έξι μηνών ειδικότητας. Η Ομοσπονδία ζητά την κατάργησή του και τη θέσπιση ασφαλούς, επιστημονικά τεκμηριωμένου πλαισίου.
Το ερώτημα είναι συγκεκριμένο: Αρκούν έξι μήνες ειδικότητας για να μπορεί ένας νέος γιατρός οποιασδήποτε ειδικότητας να αντιμετωπίσει μόνος του μια κρίσιμη επιδείνωση βαρέως πάσχοντος μέσα σε ένα ασθενοφόρο;
Το πρόβλημα
Η συζήτηση για το ποιος γιατρός θα συνοδεύσει τον ασθενή δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την αιτία που γεννά το πρόβλημα: την έλλειψη επαρκούς και εξειδικευμένου προσωπικού.
Η ΟΕΝΓΕ ζητά να σταματήσουν άμεσα οι επισφαλείς διακομιδές, να μην πραγματοποιείται μεταφορά βαρέως πάσχοντος χωρίς εξειδικευμένο προσωπικό, κατάλληλο εξοπλισμό και ασθενοφόρο και να στελεχωθούν νοσοκομεία και ΕΚΑΒ με το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό. Ζητά επίσης ανάπτυξη και στελέχωση των αναγκαίων ασθενοφόρων και κινητών μονάδων του ΕΚΑΒ.
Η υπόθεση της Αρτας αφορά το ΕΣΥ και το όριο ανάμεσα στην ανάγκη και στην ασφάλεια. Δείχνει το σημείο όπου η υποστελέχωση παύει να είναι απλώς ένα πρόβλημα λειτουργίας του ΕΣΥ και μετατρέπεται σε ζήτημα ασφάλειας για τον ασθενή και επιστημονικής ευθύνης του γιατρού.
Γιατί στην επείγουσα ιατρική το ζητούμενο δεν μπορεί να είναι απλώς να φύγει το ασθενοφόρο. Είναι ο ασθενής να φτάσει ζωντανός και με ασφάλεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου